Inne przyczyny to: polityka Chin, które do II połowy XIX wieku nie przywiązywały większej wagi do granic mniej lub bardziej zależnych od nich państw na „półdzikich kresach” nieuregulowana zależność polityczna niektórych plemion i wiosek w Himalajach i Karakorum – zdarzało się, że płaciły one podatki (symboliczne, np. 5 koców i 5 wachlarzy) zarówno władcom z terenu Indii, jak i Tybetu trudności w wytyczeniu granicy w terenie – słabe zaludnienie lub jego brak oraz trudne warunki naturalne.
Linia Johnsona i linia McMahona thumb|Mapa poglądowa linii granicznych wykazanych przez Chiny i Indie w regionu Aksai Chin i linią MacCartneya-MacDonalda Zachodni odcinek granicy chińsko-indyjskiej został uformowany w 1834 roku, wraz z podbojem krainy Ladakh przez Konfederację Sikhów. W 1846 Sikhowie ulegli naporowi wojsk angielskich, w wyniku czego obszary te zostały włączone do Indii. W 1865 brytyjski geodeta W.H. Johnson zawarł porozumienie z maharadżą Kaszmiru, dotyczące ustalenia przebiegu granic. Wytyczył linię graniczną (linia Johnsona), według której obszar Aksai Chin został włączony do Kaszmiru. Chiny odrzuciły to porozumienie.