Wraz z dalszą ekspansją brytyjską w Azji Środkowej tworzono kolejne granice – do 1918 władze brytyjskie wyznaczyły około 11 różnych linii granicznych między Indiami a Chinami, z których Chiny były skłonne zaakceptować linię MacCartneya-MacDonalda z 1899 (linia ta jest prawie identyczna ze współczesną granicą indyjsko-chińską). W 1935 jednak ostatecznie przyjęto jako obowiązującą linię Johnsona z 1865, według której prowincja Aksai Chin została włączona do Kaszmiru – przyczyną wyboru tej linii była chęć władz brytyjskich zrobienia symbolicznego „prezentu” maharadży Kaszmiru. Decyzja ta nie została uznana przez Chiny, a ponadto miejscowe władze brytyjskie w praktyce posługiwały się linią MacCartneya-MacDonalda, jako wygodniejszą do obsadzenia.

Południowa granica Chin z Indiami w dużej mierze była wynikiem aneksji dokonywanych w trakcie wojen angielsko-birmańskich. Brak konkretnych regulacji himalajskiej granicy pchnęło Brytyjczyków do zajęcia Tybetu na początku XX wieku, co spotkało się z ostrą reakcją Pekinu. W 1910 wojska chińskie wkroczyły do Lhasy. W 1913 przedstawiciele Wielkiej Brytanii, Chin i Tybetu wzięli udział w konferencji w Simli, w celu ustalenia przebiegu granic. Ostatecznie, w czerwcu 1914, Brytyjczycy podpisali układ z Tybetem, wytyczający granicę zgodnie z linią wykreśloną przez Henry’ego McMahona.