Była ona oparta na dziale wodnym i niezbyt odpowiadała linii wyznaczonej przez majora Jamesa Baileya (który starannie zbadał te tereny), na tyle odpowiadającej miejscowym stosunkom, że Chiny mogły się zgodzić. Zgodnie z tymi ustaleniami sporna część regionu Arunachal Pradesh, zwana odtąd NEFA, została włączona do Indii. Strona chińska, w tym czasie suweren Tybetu, nigdy nie zaakceptowała tego układu. W okresie międzywojennym lokalne władze brytyjskie obsadziły linię Baileya, ponieważ uznano, że obsadzenie linii MacMahona jest zbyt kosztowne – konieczna byłaby budowa wielu dodatkowych dróg, żeby możliwe było zaopatrywanie posterunków granicznych (co było łatwe na linii Baileya).
Z chwilą odzyskania niepodległości Indie stały się spadkobiercami wytyczonych przez Wielką Brytanię granic – rząd indyjski uznał Aksai Chin i NEFA za swoje terytorium. Z wyjątkiem Tybetu nikt nie protestował. W Chinach w tym czasie toczyła się wojna domowa i jej uczestników bardziej interesowało zdobycie i umocnienie władzy niż odległe terytoria o stosunkowo małym znaczeniu.