Urząd wezyra stracił na znaczeniu, gdyż administrację ziem korony powierzył odpowiedzialnemu przed sobą eunuchowi, Bahlulowi Malikowi. Na czele opozycji stanął gubernator Dźaunpuru Ali Kuli Chan, zwany Chanem Zamanem. Bunt wybuchł w 1565 roku, wspierany przez władcę Bengalu i wiele osób na dworze (m.in. przez wezyra Munima Chana). Pozwoliło to paraliżować przez dłuższy czas poczynania sił cesarskich. Kulminacją walk był najazd Muhammada Hakima na Pendżab. Był on synem stryja Akbara, Karamana z Kabulu i został przez opozycjonistów ogłoszony padyszachem. Dopiero 9 kwietnia 1567 roku wojska cesarskie zadały decydującą klęskę buntownikom pod Kara, gdzie zginął Chan Zaman. Władza Akbara została ostatecznie umocniona, co pozwoliło rozpocząć kolejną fazę podbojów.
Twórca imperium Zjednoczenie Północy We wczesnej epoce nowożytnej, podobnie jak w poprzednich wiekach, główną metodą zdobywania ziemi dla swoich stronników w ludnych i zagospodarowanych Indiach był podbój. W świeżo podbitym kraju wywłaszczano dotychczasowych posiadaczy by wynagradzać zasłużonych. Pozwalało to rozładowywać napięcia wewnątrz państwa i odciągało od spisków przeciwko władzy centralnej. Dlatego konsekwencją rozwoju nowego imperium musiało być rozszerzanie jego granic. Jeszcze w latach 60.