XVI wieku, Akbar zajął Malwę, gdzie schronili się zbuntowani krewni padyszacha, książęta Mirzowie. W rezultacie jego państwo zaczęło graniczyć m.in. z królestwem Gondów rządzonym przez Rani Durgavati. W 1564 podbił jej państwo. Kolejne lata upłynęły na podporządkowaniu Radźputany i walkę z buntami. Jednak w latach 70. imperium weszło w fazę szybkich podbojów. W latach 1572–73 Akbar wyruszył osobiście na czele wyprawy na bogaty sułtanat Gudźaratu, który zdobył bez większych trudności. Pozwoliło to zająć ważne porty, m.in. Surat, które stały się bramą państwa do handlu oceanicznego. Zarząd Gudźaratu objął najzdolniejszy z ministrów Akbara, radża Todar Mal, który zreformował administrację podbitej prowincji tak dobrze, że potem wdrożono podobne rozwiązania w całym imperium. W tym samym czasie władca Bengalu Daud ufny w swe bogactwa i silną armię przestał płacić Akbarowi zwyczajowy trybut, wyzywając tym samym władzę padyszacha. W 1574 wojska mogolskie zdobyły Patnę, rok później rozbiły armię Dauda pod Tukaroi. Później jednak ugrzęzły na dłużej i dopiero objęcie dowództwa przez Todara Mala w 1575 doprowadziło do podboju Bengalu. Daud zginął w bitwie pod Radźmahal i Bengal stał się prowincją imperium (1576). Długo jednak władza mogolska była tam powierzchowna, a afgańscy możni i posiadacze ziemscy nie chcieli podporządkować się rozkazom z odległej stolicy.
Reformy administracyjne i społeczne