Na początku XIII wieku gdy zmarł ostatni książę ołomuniecki, Morawy zostały zjednoczone i przekazane czeskiej dynastii Przemyślidów. Ołomuniec po raz pierwszy został wspomniany jako miasto królewskie w 1248 roku.

W roku 1306 Wacław III, król Czech i Węgier oraz tytularny król Polski, syn króla Czech i Polski Wacława II, zatrzymał się w Ołomuńcu w drodze do Polski, gdzie wybierał się, by rozprawić się z opozycją wspierającą Władysława Łokietka oraz koronować się na króla. Przebywając w gościnie u komornika morawskiego Albrechta ze Sternberga w pobliżu ołomunieckiej katedry, został tam jednak zasztyletowany przez najemnego niemieckiego żołnierza Konrada z Botenštejnu. Jego zabójstwo zakończyło panowanie dynastii Przemyślidów i umożliwiło przejęcie władzy przez Łokietka w Krakowie.

Wiodąca rola miasta została potwierdzona w 1314 roku, kiedy król Jan Luksemburski uznał Ołomuniec za stolicę Moraw, co zostało ponownie potwierdzone w 1352 roku przywilejem margrabiego Jana Henryka Luksemburskiego. W 1351 roku miasto uzyskało intratne prawo przymusowego składu.