Współpracował również z czasopismem „Głos” (1886), a do 1888 – z miesięcznikiem geograficzno-etnograficznym „Wisła”.

W latach 1890–1891 Dygasiński wyprawił się w podróż do Brazylii, szlakiem polskiej emigracji „za chlebem” jako wysłannik „Kuriera Warszawskiego”. Powstał tam cykl listów opisujący tragiczne losy polskich emigrantów. Przez następne lata nadal utrzymywał się obejmując posadę guwernera i korepetytora licznych bogatych rodzin ziemiańskich (m.in. u hr. Chodkiewiczów). W 1901 odbył podróż do Francji i Włoch. Pod koniec życia osiadł w Warszawie.

Zmarł na udar mózgu po kilkumiesięcznej chorobie. Pogrzeb odbył się 6 czerwca 1902 w Warszawie, gdzie został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 84-5-24/25). Autorem jego pomnika nagrobnego (brązowe popiersie pisarza na wysmukłym cokole, u stóp którego znajduje się brązowa rzeźba leżącego psa Asa) był Czesław Makowski.

Twórczość

Charakterystyka thumb|Jacek Malczewski, Portret Adolfa Dygasińskiego, 1905 mały|Grób Adolfa Dygasińskiego na cmentarzu Powązkowskim W trakcie swojej kariery literackiej napisał 21 powieści i ponad 130 nowel;