Viger czujący równą niechęć do francuskiej rewolucji, jak i republikańskich instytucji amerykańskich, uważał, iż brytyjski model rządów jest najdoskonalszy. Był także zdania, iż frankofoni kanadyjscy, są w stanie zachować swoją specyfikę kulturową i prawną, pozostając jednocześnie lojalnymi obywatelami Zjednoczonego Królestwa.
Jednym z przejawów lojalności Vigera była jego służba militarna. Do milicji Dolnej Kanady wstąpił w 1803 i został promowany na porucznika. Wziął udział w wojnie 1812 roku, w czasie której został awansowany na kapitana, a następnie majora. Szeregi milicji opuścił w 1824 z przyczyn zdrowotnych.
Naturalną konsekwencją pisarstwa politycznego było osobiste zaangażowanie się w politykę. Viger wstąpił do Parti Canadien w czasie, gdy przeżywała ona kryzys związany z aresztowaniem przywódczej grupy i zamknięciem przez władze kolonialne jej organu Le Canadien. W wyniku wewnętrznych walk partii do głosu doszła bardziej konserwatywna frakcja montrealska, opozycyjna do grupy z Quebec City. Viger był jej bardzo aktywnym członkiem. Co prawda na czele partii stanął Louis-Joseph Papineau, lecz Viger zawsze był w jej ścisłym kierownictwie. Partia stawiała sobie za cel utrzymanie specyfiki ustrojowej i prawnej Dolnej Kanady i większego udziału francuskojęzycznych Kanadyjczyków w sprawowaniu władzy.