Nowe kierownictwo, bardziej umiarkowane i bliższe konserwatywnym pozycjom, okazało się dużo skuteczniejsze od wcześniejszych radykałów. W 1828 Viger był jedną z czołowych postaci delegacji partii do Londynu. W czasie pobytu w metropolii Kanadyjczycy odbyli szereg oficjalnych spotkań, między innymi ze specjalnie utworzoną komisją parlamentarną, która miała wysłuchać ich skarg. Delegacja została bardzo dobrze przyjęta i uzyskała szereg ważnych koncesji. Najważniejszym było, iż francuscy Kanadyjczycy, którzy stanowili zdecydowaną większość w wybieralnym, lecz nie posiadającym rzeczywistej władzy, parlamencie, zaczęli być zapraszani do udziału w rządzie kolonialnym. Sam Viger pierwszy raz został zaproszony do udziału w radzie w 1831. Nie zagrzał tam długo miejsca, lecz dał się poznać jako zdecydowany mówca i radykał, zaskarbiając sobie przydomek „kanadyjski Robespierre”.