Ograniczone ustępstwa brytyjskie wywołały skutek odwrotny od spodziewanego. Nastąpiła radykalizacja partii. Do głosu zaczęli ponownie dochodzić radykałowie, a Viger zaczął trącić swoje wpływy. Kulminacją radykalizacji nastrojów była rebelia patriotyczna w Dolnej Kanadzie. Zakres udziału Vigera w tej rewolucyjnej akcji jest niejasny. Zgodnie ze swoją koncepcją lojalności pozostał nieaktywny, nie popierając żadnej ze stron. Gdy jednak Bank de Peuple, nadzorowany przez jego krewnego, wycofał się z obietnicy finansowania insurekcji, także i Viger został oskarżony przez radykałów zdradę. Mimo tych zewnętrznych oznak obojętności, mógł uczestniczyć w jakichś nielegalnych przedsięwzięciach, wynikiem których było jego aresztowanie w 1838. Viger w areszcie traktowany był bardzo dobrze i nawet zaoferowano mu zwolnienie warunkowe. Tę ofertę odrzucił jednak i spędził w odosobnieniu prawie dwa lata domagając się publicznego procesu, do którego nigdy nie doszło. Ostatecznie został zwolniony i wycofano wszelkie oskarżenia wysunięte przeciw niemu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Denis-Benjamin Viger · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.