Powstanie organizacji Przed wybuchem I wojny światowej na terenie Warszawy działały dwa środowiska prowadzące prace wojskowe związane z irredentą antyrosyjską. Były to Polskie Drużyny Strzeleckie kierowane przez Aleksandra Tomaszewskiego i liczące ok. 400 osób oraz Związek Walki Czynnej kierowany przez Romana Wegnerowicza i skupiający około 300 członkówWładysław Brzozowski, Początki POW (1 VIII – 22 X 1914 r.), „Niepodległość” t. 16, 1937, s. 477–479.. Z inicjatywy przybyłych w początkach sierpnia 1914 z Galicji – Karola Rybasiewicza (PDS) i Adama Koca (ZWC), po rozmowach 10 sierpnia nastąpiło połączenie obydwu organizacji. Na czele nowej struktury stanął Karol Rybasiewicz, a jego zastępcą został Adam Koc. Organizacja uznała zwierzchnictwo Józefa Piłsudskiego jako komendanta Wojsk Polskich. Od niego też oczekiwano rozkazów. W tym pierwszym okresie istnienia organizacji używającej nazwy Polski Związek Wojskowy koncentrowano się głównie na szkoleniu wojskowym, gromadzeniu broni oraz pracach wywiadowczychWacław Jędrzejewicz, POW i batalion warszawski. Moja służba 1914–1915, Warszawa 1939, s. 45–51.. Przygotowywano się również do działań na wypadek zajęcia przez Niemców Warszawy w październiku 1914Adam Koc, Polska Organizacja Wojskowa za czasów rosyjskich, „Wiarus” nr 13 z 19 marca 1919, s. 399..