Wymiar kary Szkoła włoska wypracowała dwa rozwiązania dotyczące wymiaru kary. System taryf – w tekście normatywnym ustalano ściśle wymiar kary, którego sędzia nie mógł zmodyfikować. W okresie późniejszym przepisy formowano ogólniej, wyróżniano także okoliczności łagodzące (np. przyznanie się do winy) i obciążające (np. przestępstwo w czasie świąt), co dawało sędziemu pewną swobodę. System kar arbitralnych – statut zezwalał sędziemu na określenie wymiaru kary. Dopuszczana była także analogia, oraz kary nadzwyczajne, nieujęte w statutach.
Recepcja Osiągnięcia szkoły włoskiej odegrały niebagatelną rolę w rozwoju prawa karnego. W epoce nowożytnej recepcją osiągnięć włoskich zajęli się uczeni hiszpańscy: Covarruvias, Gomesias, Molina; i francuscy: Tiraguellus, Imbert. Wpływy doktryny włoskiej widoczne są we wszystkich późniejszych ordynacjach i kodeksach karnych, z Caroliną na czele.
Bibliografia Karol Koranyi, Powszechna historia prawa, oprac. Katarzyna Sójka-Zielińska, wyd. PWN, Warszawa 1976. Katarzyna Sójka-Zielińska, Historia prawa, Warszawa 2005.
Kategoria:Historia prawa karnego Kategoria:Prawo w średniowieczu Kategoria:Historia Włoch Kategoria:Prawo we Włoszech