Do domu wrócił 18 lutego 1951 i podjął pracę w walcowni rur Gustava Klimenta w Chomutovie.

W tym czasie porzuciła go żona, niezadowolona z jego nieprzystosowania społecznego i braku wizji utrzymania rodziny. Szybko zmieniał partnerki, tylko z jedną kobietą żył nieco dłużej, do 1954, ale i ta go w końcu zostawiła. Zaczął wówczas zadawać się z prostytutkami. Był to punkt zwrotny jego życia. Śledczy, w trakcie późniejszych badań, ustalili, że jego osobowość ukształtowała się jako sadystyczna ze skłonnością do nekrofilii. Był zdecydowanym, chłodnym i asocjalnym egocentrykiem. Przed dokonaniem mordu odczuwał silny ból głowy, który mógł ustać jedynie po zabiciu ofiary. Był nietypowym nekrofilem, gdyż oprócz stosunku ze zwłokami podniecały go same przygotowania do morderstwa i sam jego akt. W niektórych przypadkach ejakulował już przy wystrzale z broni palnej. Ważnym aspektem było dla niego to, żeby partnerka się nie ruszała i żeby mógł przy niej dowolnie, wedle uznania manipulować. Część jego kochanek wyznała, że mimo tego, jako partner był czuły i uważny, ale nie uniknął pewnych problemów z erekcją. Fizycznie był chudy, miał 164 cm wzrostu, miał ciemne oczy i ubierał się na czarno. Nie był atrakcyjny seksualnie. Nie pił alkoholu, lubił długie piesze i rowerowe wycieczki. Był raczej odludkiem, nie otaczał się wieloma przyjaciółmi.