W tym samym roku podjęto decyzję o przeniesieniu osad ze środka podmokłej doliny na jej północną i południową krawędź. Nowe lokalizacje były bardziej korzystne, gdyż tutejsze warunki życia były lepsze, a dodatkowo położenie na wzgórzach tworzyło dogodniejsze warunki do obrony podczas ewentualnej napaści. Gdy w kwietniu 1936 roku wybuchło arabskie powstanie w Palestynie, ponownie doszło do podpaleń tutejszych żydowskich pól uprawnych. Zmusiło to osadników do szukania sposobów skutecznej obrony. Szlomo Grazowski przedstawił wówczas koncepcję budowy nowej obronnej osady rolniczej. W ciągu jednego dnia budowano cztery baraki mieszkalne, wieżę strażniczą i podwójne ściany palisady wypełnione w środku żwirem, z zewnętrzną linią obronną utworzoną z zasieków z drutów kolczastych. W ten sposób niemożliwe było wrzucenie do środka granatu ręcznego. W ten sposób, w dniu 10 grudnia 1936 roku założono pobliski kibuc nazwany Tel Amal (hebr. תל עמל) – obecnie Nir Dawid. Była to pierwsza osada obronna nowego typu, później budowana w innych miejscach w całym kraju.