Zamach stanu Jana de Montfort Ponieważ Karola de Blois popierała znaczna część szlachty, Jan de Montfort zdecydował się na radykalne działania. Zajął stolicę Nantes, przywłaszczając sobie skarb książęcy znajdujący się w Limoges, częściowo należący do Jana III. Po opuszczeniu Nantes w maju 1341 zwołał do siebie szlachtę i kler, z których jednak większa część nie pojawiła się. W czerwcu i lipcu przejął kontrolę nad zachodnimi rejonami kraju, by w sierpniu panować już nad większością księstwa. Pod jego kontrolą znajdowały się m.in. miasta Nantes, Rennes i Vannes. Następnie Jan de Montfort wyjechał do Anglii, gdzie uzyskał od króla Edwarda III wsparcie militarne. Król angielski nadał Janowi tytuł hrabiego Richmond.
Do tego momentu sukcesja bretońska była wewnętrzną sprawą Bretończyków. W południowo-zachodniej Francji od roku 1337 szalała jednak wojna stuletnia, przerwana w roku 1341 zawieszeniem broni. W każdej chwili spodziewano się jednak wybuchu nowych walk.
Dekret paryski Gdy król Filip VI dowiedział się o angielskich kontaktach Jana de Montfort, nakazał mu przyjazd do Paryża.