Dlatego już po dwóch miesiącach dołączyła do nich dodatkowa grupa pionierów, którzy w grudniu 1921 roku założyli sąsiedni kibuc Tel Josef (przez pierwsze lata istnienia wieś była całkowicie związana z macierzystym kibucem En Charod i nie była samodzielną osadą). Kilka dni później założono na zachodniej krawędzi doliny kolejne osady Kefar Jechezkel i Gewa. W ten sposób stworzono blok żydowskich osiedli, które były połączone z położoną na zachodzie Doliną Jezreel. Tworzyły one razem wysuniętą placówkę do dalszej kolonizacji Doliny Charod.

Grupa założycielska moszawu zawiązała się około 1913 roku. W jej skład weszli żydowscy imigranci z Polski i Imperium Rosyjskiego. Po przybyciu do Palestyny zamieszkali we wsi Menachemja, gdzie uczyli się rolnictwa i zdobywali potrzebne doświadczenie. W 1919 roku przeprowadzili się do centralnej części kraju i zamieszkali w moszawie Kefar Urijja. Gdy w 1921 roku rozpoczęła się intensywna działalność osadnicza w Dolnej Galilei, przyjechali oni do Doliny Charod. Dołączyli do nich osadnicy ewakuowani ze zniszczonej osady Tel Chaj. Po uzyskaniu odpowiednich zezwoleń, w dniu 16 grudnia 1921 roku założyli swój własny moszaw w Dolinie Charod. Początkowo nosił on nazwę Ein Tiw’on (hebr. עין טבעון;