Początkowo biskup płocki Andrzej Chryzostom Załuski zabronił odprawiania w kaplicy nabożeństw. W połowie XVIII wieku, staraniem anonimowego pielgrzyma, kaplica uzyskała odpust w drugi dzień Zesłania Ducha Świętego i w dzień Matki Boskiej Siewnej. Potwierdził je biskup Antoni Sebastian Dembowski. Duszpasterstwo prowadziło duchowieństwo z Przasnysza. W 1753 w Bartnym Borku notowano kaplicę i niezamieszkały dom pustelnika. Wspomniano o jednym ołtarzu z obrazem Matki Boskiej. Na cmentarzu przy kaplicy znajdowała się studnia, a obok murowana kolumna z figurką Matki Boskiej. Do skarbony ustawionej obok cmentarza okalającego kaplicę przechodnie i pielgrzymi składali jałmużnę dla mieszkającego tam kwestarza. Kaplica nie miała żadnych własnych funduszów. Pozostawała pod zarządem dziedzica wsi Bartniki jako własność prywatna.
W 1781 dziekan przasnyski ks. M. Zakrzewski w protokole wizytacyjnym wskazał, że z powodu nieprzyzwoitości zakazano na zawsze odprawiać nabożeństwa w kaplicy. W dokumentacji wizytacji parafii przasnyskiej z 1817 czytamy, że na niemającą żadnych funduszy kaplicę, pozbawioną stałego duszpasterza, corocznie Zielińscy wyrabiają indult. Obchodzono trzy ww. odpusty.