W pierwszej części encykliki Papież Pius XI przedstawił stosunek Kościoła katolickiego wobec ideologii komunistycznej. Pius XI wskazał, że Kościół katolicki nigdy nie milczał względem doktryny komunistycznej i potępiał jej implementowanie w społeczeństwach państw takich jak Rosja, Meksyk czy Hiszpania. Kolejno w drugiej części encykliki Papież poddaje analizie doktrynę komunistyczną – wymienia jej pochodzenie (materializm dialektyczny Karola Marksa), wskazuje na odrzucenie hierarchiczności w imię „absolutnej równości”, a także przestrzega przed poglądami komunizmu na instytucję małżeństwa i rodziny (według ideologii komunistycznej wychowanie dzieci przynależy społeczeństwu).
Następnie Pius XI przechodzi do omówienia propagandy komunistycznej, której zarzuca obłudę w głoszeniu haseł poprawy położenia materialnego klasy robotniczej (gnoza polityczna) oraz wykorzystywania różnic społecznych wynikających z rasy czy różnych ustrojów politycznych państw. Dalej zostaje podniesiona sprawa stanu robotników w gospodarce kapitalistycznej przed rewolucją komunistyczną. Zdaniem Piusa XI liberalizm przyniósł szkodę klasie robotniczej w sprawach nie tylko materialnych ale przede wszystkim w kwestiach religijno-moralnych, gdyż klasa robotnicza ze względu na pracę świadczoną kapitałowi, zaniedbała obowiązki związane z duchowością.