Czwarta część encykliki poświęcona została działaniom jakie społeczeństwo miałoby podjąć, by przeciwstawić się ideologii komunistycznej. Papież Pius XI wymienia kolejno „środki zaradcze”, które służyć mają odnowieniu życia chrześcijańskiego w społeczeństwach: odnowa życia prywatnego i publicznego zgodnie z Ewangelią; nakierowanie własnego życia na dobra duchowe względem dóbr ziemskich; skupienie się na przykazaniu miłości i jego realizowanie w życiu codziennym; odpowiedzialność związana ze sprawiedliwością społeczną; upowszechnienie społecznej nauki Kościoła (poprzez media); ochrona społeczeństwa przed propagandą komunistyczną oraz modlitwa i pokuta.
Ostatnia, piąta część encykliki Divini Redemptoris przedstawiła narzędzia służące realizacji działań wymienionych w części czwartej, którymi są: praca duszpasterska kapłanów w środowiskach robotniczych; działalność Akcji Katolickiej i jej organizacji pomocniczych; docieranie do organizacji zawodowych (robotników, rolników, studentów, lekarzy czy inżynierów); organizowanie administracji państwowej w taki sposób, by ta spełniała swoje funkcje pomocnicze względem obywateli.
Na zakończenie encykliki Divini Redemptoris Pius XI odnosi się do postaci św.