Sytuacja taka zapewnia zmniejszenie ilości zanieczyszczeń i korków samochodowych w centrum miasta, jak również zwiększenie bezpieczeństwa dla pieszych i rowerzystów podróżujących wzdłuż miejskich nadbrzeży.
Aby zniechęcić zwykłych użytkowników samochodów osobowych, dojeżdżających codziennie z obszarów podmiejskich, od używania tunelu, przejazd dla nich został wyznaczony jako płatny i to z dość wysoką stawką. Natomiast samochody ciężarowe podróżujące na północ i zachód mogą wydostać się z centrum Dublina już po sześciominutowej podróży przez tunel. Rozwiązanie to zostało wybrane gdy okazało się w studium wykonalności, że naziemny objazd nie byłby tak dogodny.
Także komunikacja zbiorowa ma możliwość korzystania z przejazdu przez tunel bezpłatnie. Z tej dogodności korzysta większość autobusów podmiejskich podróżujących na północ do Belfastu, Derry czy Letterkenny, a także jedna z linii miejskich (142) obsługiwana przez Dublin Bus. Jest to wyśmienita alternatywa dla ciężko zakorkowanych dróg na powierzchni.
Projekt tunelu Pierwszy pomysł tunelu został zasugerowany około 1990 roku po badaniach dokonanych przez inżynierów transportu. Projekt został włączony do planu rozwoju miasta na lata 1999-2005.