30 kwietnia 1925 zebranie założycielskie Stowarzyszenia Misyjnego św. Jozafata wybrało go na przewodniczącego tej organizacji. W 1934 został rektorem seminarium, w którym pracował. Funkcję tę pełnił do września 1939, po czym pozostał w seminarium jako wykładowca teologii moralnej. W kwietniu 1943 wyjechał do Rzymu, gdzie – szczególnie zainteresowany wyjazdem do pracy misyjnej – przygotowywał się do pracy misjonarza. W 1944 został mianowany przez biskupa Teodora Romżę wikariuszem generalnym eparchii mukaczewskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-rusińskiego i potajemnie wyświęcony na biskupa.

Represje stalinowskie Po wejściu Armii Czerwonej na Zakarpacie Chira został uznany za jednego z najbardziej wrogich stalinizmowi księży greckokatolickich. Ostrzegany przez przyjaciół przed zagrożeniem, odmawiał jednak wyjazdu za granicę, lecz razem z biskupem Romżą starał się wspierać wiernych i kler i nie dopuszczać do ich przechodzenia na prawosławie. Po zabójstwie Romży NKWD złożyło ks. Chirze ofertę objęcia eparchii mukaczowskiej pod warunkiem konwersji całego katolickiego Kościoła rusińskiego na prawosławie. Chira stanowczo odmówił i został 10 lutego 1949 aresztowany. Przebywał w więzieniach w Użhorodzie, Kijowie, gdzie był torturowany.