Katolicy przejęli zbór na pocz. XVIII w. i na nowo powołali parafię katolicką, czego świadectwem jest druga tablica erekcyjna, znajdująca się nad portalem zakrystii. W XVIII w. zapewne zbudowano lub poprawiono mur kościelny i zbudowano barokową dzwonnicę nakrytą dachem namiotowym, tzw. dachem polskim. Na teren cmentarza kościelnego wchodziło się od tego czasu przez bramę pod dzwonnicą. Prawdopodobnie w tym okresie zbudowano sygnaturkę na dachu kościoła.

W XIX w. kościół był stolicą dekanatu sienieńskiego w obrębie nowej diecezji sandomierskiej. Na pocz. XIX w. założono nowy cmentarz grzebalny (najstarszy nagrobek pochodzi z 1822) i posadzono drzewa wokół muru kościelnego. Wyposażenie kościoła spłonęło w 1879. Kościół szybko odbudowano, a wnętrze zostało pokryte polichromiami przedstawiającymi świętych polskich. W 1902 zbudowano nową plebanię.

Katastrofą dla kościoła i parafii była I wojna światowa. W lipcu 1915 ruszyła ofensywa austriacka. Sienno znalazło się na linii frontu ok. 16–17 lipca i w wyniku ostrzału artyleryjskiego zostało niemal w całości spalone.