W 1118 roku Anna została wraz z matką i siostrą Eudokią pozbawiona majątku i zmuszona do zamknięcia się w klasztorze Matki Boskiej Niepokalanej w północno-zachodniej części Konstantynopola, który ufundowała jej matka Irena. Nicefora Bryenniosa, jako bierną ofiarę manipulacji żony i teściowej, cesarz zatrzymał przy sobie w pałacu. Dzięki tym wydarzeniom miała powstać Aleksjada dzieło historyczne, które zapewniło Annie sławę dziejopisarza bizantyńskiego.
Ostatnie lata Ostatnie lata życia Anna spędziła w komnatach przylegających do wspomnianego klasztoru. Jej odosobnienie nie mogło być zupełne skoro w latach 1146-1147 znakomity uczony bizantyński Jan Tzetzes pisał do niej z prośbą o wzięcie go w obronę przed heretykiem z Adrianopola, Turichem. Nie przeszkadzało to Annie skarżyć się na odosobnienie i nienawiść żywioną do niej na dworze cesarskim. W klasztorze skupiła wokół siebie grono uczonych i pisarzy. To właśnie w jej kręgu powstały w tym czasie komentarze do Arystotelesa Michała z Efezu i Eustracjusza z Nicei. W gronie tym Anna oddawała się lekturze dramatu starogreckiego i literatury greckiej w ogóle, a także pisaniu swego dzieła historycznego. W 1137 roku doszła ją w klasztorze wiadomość o śmierci męża. Tuż przed śmiercią została mniszką.