W: Würzburger medizinhistorische Mitteilungen. Band 6, 1988, S. 21–34.Volker Zimmermann: Zwischen Empirie und Magie: Die mittelalterliche Frakturbehandlung durch Laienpraktiker. W: Gesnerus. Band 45, 1988, S. 343–352, a także ropiejących ran i przewlekłych owrzodzeń. Konserwatywne metody leczenia chirurgicznego są również znane od starożytności. Około 1550 p.n.e. papirus Edwina Smitha (kopia starszego tekstu) z około 1000 p.n.e. opisywał nastawienie, a następnie unieruchomienie złamań żuchwy za pomocą szyn i bandażyGerhard Schargus: Der Wandel in der Therapie der Gesichtsschädelfrakturen. W: Würzburger medizinhistorische Mitteilungen. Band 3, 1985, S. 211–224, tutaj: S. 211. Starożytne dowody pism o treści chirurgicznej obejmują te z V w. p.n.e. Teksty o nastawieniu stawów i złamaniach kości w Corpus HippocraticumJutta Kollesch, Diethard Nickel: Antike Heilkunst. Ausgewählte Texte aus dem medizinischen Schrifttum der Griechen und Römer. wyd. Philipp Reclam jun., Leipzig, 1989, S. 197 f. . Pierwszym znanym z nazwiska opisującym zabiegi chirurgiczne był (Klaudios) Philoxenos działający w II lub I w. p.n.e. w EgipcieFerdinand Peter Moog: Philoxenos. W: Werner E. Gerabek, Bernhard D. Haage, Gundolf Keil, Wolfgang Wegner (Wyd.): Enzyklopädie Medizingeschichte. Walter de Gruyter, Berlin/ New York 2005, S. 1152 f..