Książka kończy się ujawnieniem przez Regera prawdziwego celu spotkania z Atzbacherem. Postanawia go zaprosić na premierę Rozbitego dzbana Kleista. Atzbacher się zgadza i następnie stwierdza, iż przedstawienie było przeraźliwe.
Analiza Autor krytykuje społeczeństwo i zjawiska w nim zachodzące: przemijającą miłość, muzykę (Bruckner), sztukę generalnie (Stifter), filozofię (Heidegger), kicz i sentymentalizm, religię, brak sprawiedliwości, państwo, głupotę, czy nawet stan austriackich toalet.
Tak jak w przypadku innych dzieł Bernharda książka, określana jako komedia, składa się w dużej mierze z monologów samotnika Regera. Ten krytykując ciągle posługuje się uogólnieniami i przedstawia swoje zdanie jako powszechnie przyjęty fakt. Autor zdaje się zwracać przeciwko wszystkiemu i pisze najczęściej nie odzwierciedlając rzeczywistości. Przy tym stylizuje on umiejętnie subiektywne spostrzeżenia, urywkami i rosnąco, na wzmocnioną fugę z kontrapunktem.
W 2011 wydano powieść graficzną Dawni mistrzowie z rysunkami Nicolasa Mahlera (wydanie polskie Prószyński i S-ka 2016).
Bibliografia Bernhard Sorg, "Thomas Bernhard", Beck. Hans Höller, "Thomas Bernhard", Rowohlt.
Przypisy
Kategoria:Austriackie powieści Kategoria:Powieści Thomasa Bernharda Kategoria:Powieści z 1985 Kategoria:Powieści, których akcja toczy się w Wiedniu