Oznaczanie ołowiu (Pb2+) Kwas solny HCl i rozpuszczalne chlorki (Cl−) Jony Cl− wytrącają biały, krystaliczny, opadający na dno probówki osad chlorku ołowiu(II): Pb2+ + 2Cl− → PbCl2↓ w ciepłym i rozcieńczonym roztworze jonów Pb2+ osad nie strąci się. Osad jest rozpuszczalny w nadmiarze jonów Cl−, czego przyczyną jest powstawanie kompleksów, dlatego podczas strącania należy użyć rozcieńczonego odczynnika: PbCl2 + Cl− → PbCl3− PbCl2 + 2Cl− → PbCl42− Rozcieńczanie roztworu kompleksów chlorkowych ołowiu powoduje ponowne wytrącenie soli. Chlorek ołowiu(II) dobrze rozpuszcza się w gorącej wodzie, krystalizując podczas ochładzania w postaci igiełkowatych kryształów. Osad nie rozpuszcza się w wodzie amoniakalnej, jednak rozpuszcza się w roztworach alkaliów. PbCl2 + 4OH− → Pb(OH)42− + 2Cl− Chromian potasu i dichromian potasu (K2CrO4 i K2Cr2O7) Wytrącają żółty osad chromianu ołowiu(II): Pb2+ + CrO42− → PbCrO4↓ 2Pb2+ + 2Cr2O72− + H2O → 2PbCrO4 + 2H+ Podczas reakcji z dichromianem powstaje mocny kwas, który częściowo rozpuszcza osad – reakcja z chromianem jest bardziej czuła.