W twórczości znajdują się również dynamiczne utwory stylu bebop oraz melodyjne czardasze.

Do klasyki stanowiącej gorzowskie standardy jazzowe muzycy zaliczają: „Gorzowski wieczór w Casablance”, „Żółty kanarek”, „Nowy Swing”, „Akant”, „Faeton”, „Roczek Basi”, „Pimpek”, „Rafał i Jacek”, „Jakie to znaki” czy „Bananowa spódnica” i „Błękitna bossa-nova”. Atmosferę gorzowskiej „Casablanki” stanowiły czardasze Klausa np. „Zakochany Cygan”, „Cygański smak” czy „W rytmie czardasza”.

Od 1946 do 1970 był nauczycielem ognisk i szkół muzycznych w Gorzowie Wielkopolskim, Barlinku (1961-1966), Buku (1959-1961), Poznaniu (1950–1959). Uczył zarówno w placówkach państwowych, jak i szkołach prywatnych. Za swoją pracę pedagogiczną uzyskał szereg nagród, podziękowań i dyplomów.

Jego pasją na pograniczu sztuki artystycznej i rzemieślniczej będąca wielopokoleniową tradycją rodzinną było strojenie i naprawa akordeonów i fortepianów. Był twórcą oryginalnych narzędzi, klejów i metod naprawy akordeonów i fortepianów. Dyplom mistrzowski w tym zakresie zdobył w Poznaniu pod okiem prawnuka producenta fortepianów J. Bettinga.