Za postaciami znajdują się zielone drzewa, a po prawej stronie rozciąga się bogaty północnowłoski krajobraz. Postacie są do siebie nachylone, co daje wrażenie monumentalności. Podobny zabieg połączenia krajobrazu z postaciami widoczny jest na późniejszych obrazach mistrza, głównie na płótnie Wenus z Pardo.
Dominującym kolorem jest brąz, który tonuje świetlistą czerwień szat. Oświetlenie jest jednolite, płynące z głębi obrazu po prawej stronie. Postacie są zanurzone w tym świetle, ale pejzaż widoczny w tle oświetlony jest jedynie słabym światłem zachodzącego słońca.
Interpretacja dzieła W ciągu wieków wielu historyków próbowało zinterpretować i wyjaśnić przesłanie dzieła. Hippolyte Taine w 1865 roku w swojej Filozofii sztuki twierdził, że jest to obraz przedstawiający jedynie piękną kobietę ubraną i tę samą, ale nagą. Giulio Carlo Argan posunął się dalej w swej ocenie i stwierdził, iż obraz nie ma żadnej treści ideowejGiulio Carlo Argan L’amor sacro e l’amor profano di Tiziano Vecellio, wyd. Bompiani, Milan 1949, za Wojsław Molè Tycjan, s. 40.. Louis Hourticq wysunął hipotezę, jakoby Tycjan przedstawił alegorię swojej własnej miłości do córki Palmy Starego, nazywając obraz „modlitwa miłosną”.