Prawdopodobnie Tycjan, malując Miłość..., nawiązał do motywów zawartych w Hypnerotomachii domniemanego autorstwa Francesco Colonny, opublikowanej w Wenecji w 1499 roku.
Według Erwina Panofsky’egoErwin Panofsky „Problems in Titian Mostly Iconographic” Nowy Jork 1969 za R. Bergerhoff Tycjan, tab. 6., naga kobieta symbolizuje boginię Wenus, na co mają wskazywać jej atrybuty ukazane na płótnie: Amor, róże i widoczne w tle zające. Święty charakter niebiańskiej Wenus ma podkreślać widoczny w oddali kościół po jej prawej stronie. Naga kobieta ma również cechy posągów hellenistycznych, co kontrastuje z kobietą w szatach, z której bije życie i uroda. Na jej głowie z kolei widoczny jest mirtowy wianek symbolizujący wierność małżeńską. Kobietą w szatach miałaby być Medea.
Historyk sztuki Jacob Burckhardt tak mówił o płótnie:
Przypisy
Bibliografia
Wojsław Molè Tycjan, wyd. Arkady, Warszawa 1958
Kategoria:Obrazy Tycjana Kategoria:Obrazy w Galerii Borghese