Oprócz nich można wymienić interesujące relacje na temat przeprawy armii kartagińskiej przez Rodan, jej marszruty przez Alpy (jako jedyny z antycznych dziejopisów podał, że armia kartagińska przeszła przez nie Grzbietem Kremony, co może znaczyć, iż poznał pierwotny plan marszuWedług Liwiusza zawarł w swojej pracy trzy wersje trasy przez Alpy, opierając się o tradycję ustną, informacje z jednej z mów pogrzebowych i własne badania, .), zajęcia Tarentu przez Hannibala w 212 roku oraz trasy jego maszu na Rzym w następnym roku; ; ; ..
Jak się wydaje, starał się pisać monografię w sposób bezstronny, aczkolwiek reprezentował tradycję rzymską. Możliwe, że wrogo odnosił się do rodu Barkidów, przypisuje mu się wprowadzenie do antycznego dziejopisarstwa pogłoski o homoseksualnym związku Hamilkara Barkasa z zięciem, Hazdrubalem.. Najprawdopodobniej kompozycja jego dzieła – ograniczenie do pierwszej księgi okresu największych sukcesów kartagińskich w wojnie – może wskazywać główny cel historyka: pokazanie odrodzenia sił Rzymian i odniesienia przez nich ostatecznego zwycięstwa. W przedstawianiu sytuacji wewnętrznej Rzymu pochwały wygłaszał pod adresem członków rodu Fabiuszów, z którymi być może był jakoś związany..
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historycy starożytnego Rzymu Kategoria:Urodzeni w II wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w II wieku p.n.e. Kategoria:Retorycy