Zainteresowanie nim wykazywali także późniejsi badacze łaciny, jak Prysjcan z Cezarei, Serwiusz, Charyzjusz czy Noniusz Marcellus; ..
Wiarygodność Oceniając wiarygodność pracy Lucjusza Celiusza Antypatera na podstawie zachowanych fragmentów i opinii antycznych uczonych, zwraca się uwagę na to, że przede wszystkim był retorem, któremu zdarzało się upiększać opisywane wydarzenia kosztem prawdy historycznej. Czynił to jednak w sposób umiarkowany, gdy chciał urozmaicić czytelnikowi lekturę lub nie był w stanie ustalić prawdziwego biegu zdarzeń. Poza tym starał się uprawiać krytykę źródeł, podchodził do nich ostrożnie, dokonywał wyborów między sprzecznymi wersjami; ; ; ., stąd też bywa oceniany jako „sumienny historyk”..
Sięgając po rozmaite przekazy, w tym i prokartagińskie, zebrał bogaty materiał, który znany jest z zachowanych fragmentów czy też dzieła Liwiusza. Przykładami cennych informacji, zawartych w dziele Celiusza Antypatera są chociażby – zaczerpnięte z pracy Silenosa – wzmianki o śnie Hannibala, podczas którego bogowie nakazali mu podjęcie wyprawy do Italii czy informacja o uratowaniu konsula Scypiona nad Ticinusem nie przez jego słynnego syna (jak to przekazuje Polibiusz), lecz liguryjskiego niewolnika.