Zgodnie z tradycją antycznego dziejopisarstwa wprowadzał nieautentyczne mowy, które wygłaszały przedstawiane postacie historyczne, a ponadto urozmaicał swój tekst opisami snów, scenami patetycznymi i budzącymi grozę (jak zmyślona burza podczas przeprawy armii rzymskiej do Afryki), nie unikał retorycznej przesady, posługiwał się też moralnymi pouczeniami (klęskę nad Trazymenem miał spowodować brak pobożności Flamminiusa, który zlekceważył boskie znaki); ; ; .. W podobnym celu wprowadzał opisy interwencji bogów, choć nie można wykluczyć, że sam wierzył w taką formę ich wpływu na życie ludzi. Ważną rolę w jego narracji odgrywały także złowróżbne sny; ; ..
Znaczenie Dzieło to ze względu na walory narracji i zawartą w nim refleksję historiograficzną cieszyło się dużą poczytnością w antyku. Korzystał z niego Cyceron, uznając, mimo pewnej niechęci, Celiusza Antypatera za najlepszego stylistę spośród dotychczasowych rzymskich dziejopisów, który przekazywał historię na sposób literacki, bliski literaturze pięknej, a nie poprzez suche wyliczanie faktów; ;