Po raz pierwszy stan wojenny został wprowadzony 22 marca 1790, po tym jak trzy dni wcześniej u brzegów wyspy Norfolk rozbił się HMS „Sirius”. Major Robert Ross, obawiając się, że przebywający na wyspie zesłańcy uciekną, aby obrabować wrak, ogłosił stan wojenny, który obowiązywał cztery miesiące. Stan wojenny ogłoszony przez Rossa zgodnie z ówcześnie obowiązującym ustawodawstwem był niezgodny z prawem, jako że Ross nie był upoważniony do podejmowania tego typu działań.
5 marca 1804, w dzień po wybuchu szybko stłumionego buntu więźniów irlandzkich, znanego jako rebelia w Castle Hill, gubernator Nowej Południowej Walii Philip Gidley King wprowadził stan wojenny na obszarze Sydney, trwający do 12 marca Oryginalny tekst proklamacji stanu wojennego na obszarze Sydney.
Cztery lata później, 26 stycznia 1808, stan wojenny został ponownie wprowadzony, również niezgodnie z prawem, choć tylko na jeden dzień. Tym razem miało to miejsce w czasie tzw. „rebelii rumowej”, jedynego udanego puczu w historii Australii, kiedy zbuntowani oficerowie New South Wales Corps uwięzili gubernatora Williama Bligha.