Poza tym migotanie utrudniało zlokalizowanie źródła światła, choć reflektor był tak silny, że trudno było patrzeć na niego bezpośrednio nawet z dużych odległości. Reflektor posiadał także niebieskie i bursztynowe filtry, które pozwalały na zmianę koloru światła, na kolor inny niż biały.

Projekt przez długi czas był trzymany w tajemnicy. Pierwszy oficjalny test, „CDL” przeszedł podczas ćwiczeń „Primrose” w roku 1943, w Tighnabruaich, w Szkocji. Jednak stwierdzono, że jest on „zbyt niepewny, by figurował jako główny element inwazji”.

Jednostki wyposażone w CDL Do 1944 w zmodyfikowane wieże z zainstalowanym reflektorem została wyposażona dosyć pokaźna liczba (około 2350 sztuk) brytyjskich czołgów M3 Grant. Ze względu na tak dużą ich liczbę, w styczniu 1941 stworzono „11th Royal Tank Regiment” i wyznaczono go w maju 1941, jako jednostkę uzbrojoną w „CDL”. Jednostka była szkolona w Lowther Castle, niedaleko Penrith. W latach 1942–1943 stacjonowała na Bliskim Wschodzie bez udziału w działaniach bojowych, po czym w kwietniu 1944 powróciła do Wielkiej Brytanii.