Począwszy od maja 1927, w ciągu 24 miesięcy, pobudowano ponad 100 pawilonów i zmodernizowano wiele kolejnych, już istniejących. PWK nie była wystawą jednolitą stylowo – powstawały pawilony w różnych stylach, od bardzo konserwatywnych, klasycznych, do skrajnie awangardowych. Również układ urbanistyczny terenów nie był uporządkowany, tworząc wiele odrębnych całości, o zróżnicowanych rozwiązaniach lokalnych. Do najciekawszych należały pawilony hut szklanych, przemysłu cukrowniczego, cementowy, pałac wychowania fizycznego i Bank Polski. Wtedy też powstały, istniejące do dziś: Collegium Chemicum (Pałac Rządowy), Collegium Anatomicum (Pałac Sztuki), czy Hotel Polonia oraz wiele innych, dziś poza terenami targowymi.
Po 50-procentowych zniszczeniach wojennych (zlokalizowano tu fabryki zbrojeniowe, a w pobliżu jest dworzec) i reaktywacji MTP 16 lipca 1945, tereny targowe wymagały odbudowy. Szeroko zakrojone prace uzasadniano także planowaną na 1954 i ostatecznie odwołaną, II Powszechną Wystawą Krajową. W 1946 poszerzono teren targów o dwa cmentarze: farny przy ul. Bukowskiej i żydowski przy ul. Śniadeckich/Głogowskiej. Umożliwiło to intensywną rozbudowę obiektów MTP.