16 czerwca 1954 decyzją rządu targi przywrócono. Trzeba było naprawić niszczejące przez 5 lat budynki. Okres 1954-1967 był też czasem kolejnego skoku inwestycyjnego. Do końca lat 70. XX wieku powstało czternaście pawilonów, w tym hale o bardzo dużej kubaturze. Wiele z nich reprezentowało najnowsze wówczas trendy modernistyczne, jak np. pawilon USA, zaprojektowany przez Buckminstera Fullera w 1957 i tego samego roku (wcześniej) eksponowany na Triennale w Mediolanie, czy pawilon 19 (firmy Feal) autorstwa Reino Aarnio. Z krajowych architektów, dominowało środowisko poznańskie, które mogło się tutaj wykazać bardzo odważnymi realizacjami, które nie mogłyby często być postawione w innych miejscach niż MTP – teren promocji osiągnięć bloku socjalistycznego oraz poligon doświadczalny nowych technologii budowlanych. Najwięcej dużych hal powstało na terenie dawnego cmentarza farnego, od strony ul. Bukowskiej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Architektura Międzynarodowych Targów Poznańskich · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.