były 4 odrębne nosówki: ę i ą długie i krótkie w XII w. wymowa ę i ą zbliżyła się do Ą (a nosowego) W XIII i XIV w. istniała tylko różnica co do iloczasu, stąd wspólny znak ø Ą > ę (nietypowy proces, w niektórych gwarach pozostało a nosowe), Ą: > Ą° (a nosowe pochylone, stąd pisownia) > ą a pochylone (kreskowano a pochylone (we współczesnej pisowni etymologicznej å) lub a jasne (niepochylone)) zanikło w XVIII w. W wielu gwarach odpowiada mu /o/ (pon ‘pan’) é pochylone w XIX w. wymawiano już zupełnie, jak i lub y („daléj, daléj/niech się na powietrzu spali” – Dziady Adama Mickiewicza), ale ostatecznie zlało się z e jasnym nesątъ > niosĄː > niosą, ale nesą > niosĄ > niosę Bogъ > Boːg > Bóg, ale Boga > Boga > Boga kurъ > kuːr > kur Rozwój sonantów. X – dowolna T – przedniojęzykowa T´ – przedniojęzykowa zmiękczona W – wargowa K – tylnojęzykowa
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Historia języka polskiego · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.