Wraz z niepowodzeniem rewolucji w Europie Zachodniej, leninizm odszedł od przekonania, że rewolucje w krajach bardziej rozwiniętych będą się odbywać poprzez niepokoje społeczne. Według Luke’a Marcha, ideologia ta nie sprawdziła się w krajach bardziej rozwiniętych, ponieważ klasa średnia i wyższa były bardziej rozwinięte, a związkowa klasa robotnicza przewyższała liczebnie rewolucyjne chłopstwo.

Marksizm-leninizm był historycznie jedną z głównych ideologii skrajnie lewicowych, zwłaszcza przed rozpadem ZSRR. Stalinizm opowiada się za państwem z systemem jednopartyjnym i gospodarką planową. Stalin porzucił internacjonalizm proletariacki i wprowadził swoją politykę „socjalizmu w jednym kraju”, gdzie Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego priorytetowo traktowała własną stabilność. Zaprzestała wysiłków na rzecz rozprzestrzeniania komunizmu w Europie Zachodniej i sprawowała kontrolę nad partiami komunistycznymi w krajach sąsiednich, aby wzmocnić swoją pozycję.