Marksizm wyraźnie sprzeciwia się kapitalizmowi (w przeciwieństwie do anarchizmu, który sprzeciwia się zarówno kapitalizmowi, jak i państwu jako takiemu). Marksizm postrzega proletariat jako głównego sprawcę rewolucji. Marks i Engels zauważyli, że klasa robotnicza XIX-wiecznej Europy miała niewielki wpływ na swoje narody i była z nimi związana. Opowiadali się za , który ujmował walkę klasową jako kwestię jednoczącą robotników bez względu na przynależność narodową. Uważali, że ruchy socjalistyczne w obrębie narodu są konieczne jedynie jako środek do przeciwstawienia się burżuazji tego narodu. Marks i Engels uważali, że najbardziej rozwinięte narody są najbardziej narażone na rewolucję komunistyczną.
Zwolennicy rosyjskiego marksisty i lidera Bolszewików, Włodzimierza Lenina, uważają, że kapitalizm powinien zostać zastąpiony dyktaturą proletariatu, co doprowadziłoby do jego degradacji i szybkiego zaniku. Rewolucja kierowana przez Lenina narzuciła społeczeństwu autorytarne rządy, mimo że w walce o władzę odwoływano się do idei równości. Rewolucja bolszewicka stworzyła „rady sowieckie” – które miały służyć jako demokratyczna metoda osiągnięcia dyktatury proletariatu.