Po powstaniu w 1948 roku niepodległego państwa Izrael, ruch Ha-Szomer Ha-Cair wszedł w sojusz polityczny z lewicową partią Achdut ha-Awoda, tworząc nową partię Mapam, która stała się drugą pod względem znaczenia partią polityczną w Izraelu. Umożliwiło to swobodny rozwój ruchu Kibbutz Artzi, do którego w krótkim czasie dołączyło kolejnych 15 kibuców, a liczba członków podwoiła się. W 1963 roku ruch liczył 15 tys. członków, a w kibucach ruchu mieszkało około 30 tys. osób. Począwszy od lat 70. XX wieku zmieniły się tendencje w napływie nowych członków. Od tego momentu najczęściej były to dzieci członków, które po ukończeniu studiów powracały do swoich kibuców. W następnych latach kibuce dotknęły niekorzystne zjawiska kryzysu gospodarczego i związany z nim wzrost zadłużenia osiedli. W 1996 roku ruch posiadał 85 kibuców rozrzuconych po całym Izraelu, z populacją 38 tys. mieszkańców, z czego około 21 tys. było członkami lub kandydatami, a 11,2 tys. stanowiły dzieci. W 1999 roku pomimo różnic ideowych Ha-Kibuc Ha-Arci przystąpił do Ruchu Kibucowego. Zasadniczo kibuce ruchu Kibbutz Artzi nie różnią się od innych kibuców, które wszystkie mają orientacje polityczną lewicową. Jednak w minionych latach pojawiły się tendencje do licznych innowacji w niektórych kibucach, takich jak wprowadzenie stałych wynagrodzeń.