Feliks Józef Motyka (ur. 19 listopada 1898 we Lwowie, zm. 15 kwietnia 1958) – podpułkownik broni pancernej Wojska Polskiego, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Feliks Józef Motyka urodził się 19 listopada 1898 roku we Lwowie, w rodzinie Józefa i Marii. W 1918 roku uczestniczył w obronie Lwowa. W czasie wojny z bolszewikami 1920 walczył w szeregach 5 Dywizji Piechoty. W latach 1923–1925 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy. 15 lipca 1925 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 lipca 1925 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 55 Poznańskiego pułku piechoty w KrotoszynieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 79 z 30 lipca 1925 roku, s. 431. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 93 z 16 września 1925 roku, s. 506.. W 1927 roku awansowany na porucznika. 27 czerwca 1935 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 186. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W kampanii wrześniowej 1939 walczył w stopniu kapitana w 39 Dywizji Piechoty. Po kapitulacji oddziału, w cywilnym ubraniu, przedostał się do Lwowa. Aresztowany przez Sowietów przy próbie nielegalnego przekraczania granicy.