Zesłany do łagru w Tomsku.
Od 1941 w Armii Polskiej w ZSRR, w 6 Lwowskiej Dywizja Piechoty. Od kwietnia 1942 zastępca dowódcy 6 dywizjonu rozpoznawczego „Dzieci Lwowskich”. Od października 1942 dowódca kompanii dowodzenia 6 baonu czołgów „Dzieci Lwowskich”, przemianowanego w dniu 1 lipca 1943 r. na 6 pułk pancerny „Dzieci Lwowskich”. W marcu 1944 awansowany do stopnia majora. 19 maja 1944 roku przeniesiony do 4 pułku pancernego „Skorpion” na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od 24 maja pełnił obowiązki dowódcy 6 pułku pancernego „Dzieci Lwowskich” aż do jego rozformowania w marcu 1947 roku. 1 sierpnia 1944 roku mianowany podpułkownikiem. Po powrocie do Polski zamieszkał w Lesznie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 96 Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 10183 Krzyż Walecznych trzykrotnie (po raz pierwszy w 1922)Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 373
Przypisy
Bibliografia
Waldemar Handke, Semper Fidelis. Dzieje Pułku 6 Pancernego „Dzieci Lwowskich”