Wskutek wojny turecko-austriackiej i podpisania w 1699 pokoju w Karłowicach Austria przejęła Siedmiogród, zaś w 1718 także Banat. Władze austriackie, prowadzące politykę katolicyzacji kraju, przeforsowały, przy udziale misji jezuickiej powstanie w Siedmiogrodzie Kościoła Rumuńskiego Zjednoczonego z Rzymem, zaś metropolita Alba Iulia Atanazy (Anghel) przyjął w 1701 postanowienia unii kościelnej i został ponownie wyświęcony na biskupa katolickiego. W latach 1761–1762 w Siedmiogrodzie administracyjnie zlikwidowano wszystkie klasztory prawosławne. Niemniej w 1761 rząd austriacki zgodził się na ponowną organizację hierarchii prawosławnej w kraju, zaś w 1781 Józef II ogłosił akt tolerancyjny. Początkowo do objęcia katedr biskupich zaproszono hierarchów narodowości serbskiej i jurysdykcyjnie podporządkowano je metropolii karłowickiej (od 1848 – patriarchatowi), jednak od 1810 wszyscy biskupi na ziemiach rumuńskich w granicach Austrii, a następnie Austro-Węgier, byli Rumunami. Rumuński Kościół Prawosławny odegrał decydującą rolę w rozwoju narodowej kultury rumuńskiej i budowy świadomości narodowej. Biskup siedmiogrodzki Andrzej (Șaguna) był jednym z przywódców rumuńskiego ruchu narodowego w latach Wiosny Ludów i w kolejnych dekadach (do 1867)B. Jelavich, Historia Bałkanów. T.