Powszechnie używane scyntylatory to domieszkowane talem detektory z kryształem jodku sodu, oznaczane jako NaI(Tl) (w uproszczeniu nazywane detektorami NaI) oraz detektory z germanianem bizmutu (BGO). Ponieważ fotopowielacze są czułe na światło z otoczenia, scyntylatory są zamknięte w nieprzepuszczających światła kapsułach.
Detektory scyntylacyjne mogą również być używane do detekcji promieniowania alfa i beta.
Detektory bazujące na jodku sodu (NaI) 300px|right|thumb|Rysunek 1: Widmo gamma cezu-137 (137Cs) zarejestrowane detektorem NaI 250px|right|thumb|Rysunek 2: Widmo gamma kobaltu-60 (60Co) zarejestrowane detektorem NaI
Jodek sodu domieszkowany talem (NaI(Tl)) ma dwie główne zalety: może być produkowany w formie dużych kryształów, skutkując wysoką wydajnością, wytwarza intensywne impulsy światła w porównaniu z innymi scyntylatorami do zastosować spektroskopowych.
NaI(Tl) jest również wygodny w użyciu, dzięki czemu jest popularny w zastosowaniach "w terenie", takich jak identyfikacja nieznanych materiałów w celu egzekwowania prawa.