Przykładowym widmem z detektora scyntylacyjnego z jodkiem sodu jest widmo promieniowania gamma izotopu 137Cs—patrz Rysunek 1. 137Cs ma pojedynczą linię promieniowania gamma o energii 662 keV. Ściślej mówiąc linia 662 keV widoczna na wykresie tak naprawdę pochodzi od wzbudzonego stanu energetycznego baru-137 (137mBa), będącego produktem rozpadu cezu-137, z którym jest w równowadze wiekowej (czego trzeba dopilnować, zwłaszcza pamiętać o tym zaraz po wydzieleniu tego radioizotopu).
Widmo na Rysunku 1 zostało zarejestrowane przy użyciu detektora NaI z fotopowielaczem, wzmacniaczem i analizatorem wielokanałowym. Wykres przedstawia liczbę zliczeń (w trakcie trwania pomiaru) w funkcji numeru kanału. Widmo zawiera następujące piki (od lewej do prawej, a więc o wzrastającej energii): niskoenergetyczne promieniowanie X (spowodowane konwersją wewnętrzną), pik rozproszenia wstecznego w niskoenergetycznym końcu tła komptonowskiego oraz fotopik (pik pełnej energii) o energii 662 keV
Tło komptonowskie (rozkład komptonowski) jest częścią widma występującą do ok. 150. kanału na Rysunku 1. Pojawia się, ponieważ padające kwanty gamma ulegają rozproszeniu komptonowskiemu w krysztale detektora: zależnie od kąta rozproszenia elektrony Comptona mają różne energie i stąd produkują impulsy o różnych wysokościach.