W pierwszej połowie XVI w. Biecz pod względem wielkości i liczby domów był zaliczany do największych miast Polski. Po wojnach szwedzkich, licznych zarazach i pożarach liczba mieszkańców zaczęła spadać. W 1721 miała miejsce największa zaraza, po której pozostało ok. 30 mieszkańców. Na pamiątkę zbudowano kapliczkę św. Michała. W czasie zaborów miasto powoli się rozwijało. II wojna światowa przyniosła znaczne straty wśród mieszkańców. Na skutek przesiedleń m.in. z Jasła Biecz w 1944 liczył 5973 mieszkańców – najwięcej w jego historii.
W ostatnich latach ludności zaczęło ubywać. Tendencja spadkowa charakteryzuje procesy migracji do większych miast i za granicę, spowodowane głównie dużym bezrobociem i brakiem wyższych uczelni. Miasto miało 4564 mieszkańców (31 grudnia 2010).
W Bieczu na 100 mężczyzn przypada 108 kobiet. W większości przedziałów wiekowych zauważalna jest większa proporcja kobiet. Przewaga mężczyzn występuje tylko w przedziałach: 10–24 oraz 30–39.
Piramida wieku mieszkańców Biecza w 2014 roku. 480x300px
Toponimia thumb|upright|Królowa Jadwiga często gościła w Bieczu, fundator Szpitala św. Ducha, Honorowy Patron Miasta i Gminy Biecz thumb|Renesansowy dom Barianów-Rokickich według „Tygodnika Ilustrowanego” z 25 lipca 1868 r. thumb|Biecz około 1617 na rycinie z dzieła Georga Brauna i Franza Hogenberga thumb|Maksymilian Fajans, Biecz nad rzeką Ropą, 1875–1883 thumb|Wjazd do Biecza od wschodu w 1900 r.