Dalej dąży się do wykrycia tych cech, które na pewno nie prowadzą do zmiany znaczenia, choć ich brak uznawany może być przez rodzimych użytkowników za sygnał obcości. Etap ten ustala fonetycznie relewantne cechy dźwięków. W przypadku prowadzi to do ustalenia, że zębowość dla [] nie jest fonetycznie istotna, np. dziąsłowa wymowa [] zostałaby odebrana za co najwyżej nietypową. Zatem transkrypcja na tym etapie może więc mieć postać: [].
Do dalszej klasyfikacji wykorzystywana jest analiza cech funkcjonalnych. Parę wyrazów takich jak dama [] i gama [] nazywa się parą minimalną. Punktem wyjścia do analizy par minimalnych są konkretne wyrażenia językowe. Dla każdego wyodrębnionego w poprzednim etapie segmentu próbuje się metodą podmieniania znaleźć parę (pary) wyrazów, w których powoduje to zmianę znaczenie. Sporządza się w ten sposób listę opozycji fonologicznych i wyodrębnia się listę cech dystynktywnych.