przy zwracaniu się do kogoś jest używany mianownik (słow. , czes. , pol. panie profesorze!); w języku słowackim w rzeczownikach męskożywotnych biernik jest taki sam jak dopełniacz w obu liczbach, podczas gdy w czeskim tylko w liczbie pojedynczej (słow. – , czes. – , pol. bez uczniów – widzę uczniów); w języku słowackim występuje e i o ruchome, w czeskim (i polskim) – jedynie e (słow. – , czes. – , pol. Mistrz Paweł – Mistrza Pawła); wyjątkiem są np. nazwy słowackich miast: Kieżmark i Rużomberk, których odmiana czeska uwzględnia o ruchome (czes. i słow. , – , ); w słowackim są mniejsze różnice między tzw. miękkimi i twardymi wzorami rzeczowników; większe ich oddalenie w czeskim wynika z historycznych zmian miękkich samogłosek ’a > ě, ’u > i, ’ú > í, które w słowackim nie miały miejsca; słowacki ma tendencję do zachowywania w odmianie końcówki rdzenia, usuwając efekty tzw. drugiej palatalizacji prasłowiańskiej, podczas gdy w czeskim dochodzi do oboczności ( – słow. , czes. , pol. ręka – w ręce;