z faktu, że słowacki standard literacki był kodyfikowany o wiele później niż czeski, który zachował elementy archaiczne.
Główne różnice w zakresie morfologii: przy koniugacji występuje w słowackim silna tendencja do analogii między wzorami: końcowki -ám i -ách w celowniku i miejscowniku liczby mnogiej w rodzaju nijakim według rodzaju żeńskiego (słow. , ; czes. , ; pol. miastom, miastach), jednolite zakończenie -och w miejscowniku liczby mnogiej w rodzaju męskim (w czeskim -ech, -ách, -ích), wspólna końcówka -(a)mi w narzędniku liczby mnogiej wszystkich rodzajów (w czeskim tylko w rodzaju żeńskim; słow. , , ; czes. , , ; pol. panami, żonami, miastami), męskie zakończenie narzędnika rzeczowników męskożywotnych typu hrdina (słow. , czes. , pol bohaterem) i wyrównanie dopełniacza z biernikem w tymże typie (słow. , czes. , pol. bohatera); czeski zachował wołacz, który w słowackim (z paroma wyjątkami) zanikł;