Po I rozbiorze odbywały się tu sejmiki szlachty z pozostałej przy Rzeczypospolitej części powiatu orszańskiego z województwa witebskiego. Dokszyce – miasteczko Kiszków nad Berezyną. Kościół fundowany przez biskupa żmudzkiego Stanisława Kiszkę w 1608. Miasteczko oddane przez biskupa na uposażenie kapituły żmudzkiej. W 1708 r. kościół i miasto spalone przez Szwedów w czasie III wojny północnej. Po III rozbiorze przez 2 lata (do 1797) siedziba powiatu. Dubrowy (Dąbrowna), miasteczko, siedziba rodowa Hlebowiczów, a po ich wymarciu własność Sapiehów. W miasteczku kościół, a od ok. 1625 r. również klasztor bernardynów. thumb|Pałac Ogińskich w Dukorze w XIX w., Napoleon Orda Dukora – wieś będąca własnością Ogińskich. Duży pałac. Hajna – wieś królewska. Jeden z pierwszych siedmiu kościołów na Litwie. Od 1781 r. murowany. Iwieniec – do końca XVIII w. (z przerwą 140 lat na najdłuższy być może proces w historii Polski) własność Sołłohubów. Kościół murowany od 1606 r. W XIX w. własność Plewaków, a następnie w rękach rosyjskich. Ilia – miasteczko Sawickich, później Sołłohubów. Kościół od 1728. W XVIII w. w majątku Sołłohubowie założyli hutę szkła. Kamień – miasteczko nad granicą z województwem wileńskim. Własność Zbrzezińskich, później Dołmatów Isajkowskich, następnie Judyckich, w XIX w. własność Plewaków.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Województwo mińskie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.